Ik ben nu 29 jaar en game al sinds m'n 16de actief  meer dan 3 uur per dag. Nu zit ik tijdelijk in het P.A.A.Z. (psychologisch centrum hier in de buurt) voor een nieuwe opname.

Op m'n 18de heb ik een zware depressie gekregen. Voor die tijd speelde ik vooral schooters, maar sinds ik in behandeling ben geweest van die depressie speel ik amper nog shooters. Ik ben me meer gaan richten op MMORPGS, voornamelijk World of Warcraft, wat ik nu al 11 jaar actief game in een guild die alles weet over men ziekte en hier ook rekening mee houd.

Ik speel wanneer ik me goed voel en durf soms mid-raid te stoppen omdat ik een moeilijk moment heb. Twee keer per jaar spreken we met elkaar af voor een bbq of daguitstap en daar houden ze dan telkens rekening met m'n "ziekte". Zo weten ze dat ik een angstpsychose en pleinvrees heb, dus als we ergens gaan eten gaan ze altijd de rustigste tafel opzoeken en zorgen dat ik aan de zijkant zit. Ook als we in het park rondlopen, lopen mijn kameraden rond mij.

Dit heeft het genezingsproces, ondanks ik terug in een grote depressie zit, al goed geholpen . Wat ik vooral merk is de onbegrijpbaarheid bij mensen als het gaat om depressies. Ze denken dat het een tijdelijk iets is en dat dit na een tijdje overgaat , wat niet waar is. Het is elke dag een strijd die je moet vechten.

Ik heb men geluk vooral in MMORPGs gevonden en het feit dat m'n eerste guild me direct aanvaardde, maar in echte wereld merk ik nog veel onbegrip voor men situatie  ook al schaam ik me er niet ervoor.

Als ik iemand leer kennen is het eerste gespreksonderwerp dat ik een depressie gehad heb en dat dit nog elke dag een strijd is om niet te hervallen. "Like it or leave it" is men motto. Ik heb geen nood aan vrienden die je dan na tijd laten vallen als het blijkt dat je die "ziekte" hebt.